Historia

Kategorie

• Historia Polski (283)
• Historia powszechna (188)
• Notatki (60)
• Opracowania (595)
• Referaty (199)
• Ściągi (58)
• Zagadnienia (67)

Czy wiesz, że...

Antygona - tragedia Sofoklesa z roku 442 p.n.e.. Nazywana jest tragedią władzy i klasyfikowana jako chronologicznie ostatnia z cyklu trzech tragedii tebańskich (Król Edyp, Edyp w Kolonie, Antygona ) opartych na mitach o tebańskim rodzie Labdakidów.

Sofokles to obok Ajschylosa i Eurypidesa największy tragik starożytnej Grecji. Urodzony w 496 roku p.n.e. w gminie Kolonos (na przedmieściach Aten) w Attyce w bogatej rodzinie kupieckiej. Inne źródła podają, iż urodził się rok wcześniej w rodzie arystokratycznym. Sofoklesa kształcono od dzieciństwa w myśl zasady kalokagatia, polegającej na harmonijnym łączeniu zalet duchowych z cielesnymi. Tak więc młody Grek uczył się muzyki, tańca, gimnastyki, poznawał twórczość wielkich poetów. W wieku 16 lat wybrany do chóru chłopców opiewającego zwycięstwo pod Salaminą. Był aktorem oraz twórcą dramatów. Pierwszy raz stanął do zawodów dionizyjskich w wieku 28 lat i od razu otrzymał główną nagrodę pokonując nawet samego Ajschylosa. Działo się to w 468 roku p.n.e. Sofokles był też kapłanem Alcona i Asklepiosa oraz pełnił liczne stanowiska w służbie publicznej w administracji ateńskiej (dwukrotnie był strategiem) ( 441 p.n.e. / 440 p.n.e. ) oraz od 430 p.n.e.. Był też skarbnikiem Związku Delijskiego (443 p.n.e. / 442 p.n.e. ). Zarówno za życia jak i po śmierci był czczony przez współobywateli jak bohater. Rozkwit jego twórczości miał miejsce za rządów jego przyjaciela Peryklesa. Sofokles podobno dożył sędziwej starości - zmarł w wieku 90 lat w 406 roku p.n.e.

Poezja Różewicza wyraża tragizm osamotnionej jednostki, zagubionej w powojennym świecie zdominowanym przez widmo masowej śmierci, okrucieństwa, obojętności i cywilizacyjnego uniformizmu. Jest to twórczość osoby okaleczonej i porażonej okrucieństwem wojny. Bohater jego wierszy jest osobowością zagrożoną dezintegracją i powszechnym chaosem. W wierszach Przepaść i Koncert życzeń Tadeusz Różewicz pisze o prostych uczuciach, o podstawowych wartościach: życzliwości, dobroci, przywiązaniu do miejsca urodzenia.

Najczęstszą formą rozpowszechniania dowcipu jest przekaz słowny. Dowcipy można spotkać w prasie, w specjalnych rubrykach. Publikowane są książki z dowcipami, a nawet czasopisma, np. Dobry Humor. Dowcipy można też spotkać na wielu stronach internetowych. Żart nie do końca udany określa się mianem "spalonego", natomiast niezbyt śmieszny dowcip jest "suchym żartem" (tzw. sucharem). Istnieje też gatunek ponurego żartu, zwany "czarnym dowcipem" oraz "puste dowcipy", śmieszące tylko i wyłącznie opowiadającego. Innym gatunkiem dowcipu jest "dowcip abstrakcyjny", szczególnie popularny w krajach Europy Środkowej ? głównie w Czechach i Polsce. Znany także jako pure nonsens czy humor angielski. Zdarzają się okresy popularności dowcipów o konkretnych osobach np. o Chucku Norrisie w 2006 roku (Chuck Norris Facts). Popularność tematyczna kawałów zmienia się z czasem. Zmiany te mają różnorodne przyczyny, a czasem inspiracje. Kawały, dowcipy jako obiekt badań naukowych ujmowane są pomiędzy obszarem trzecim literatury a folklorem.

Psychopatologia (patopsychologia, psychologia zaburzeń; ang. psychopathology) to dziedzina psychologii klinicznej, dotycząca teoretycznych założeń zaburzeń psychicznych. Psychopatologia jako nauka zajmująca się zaburzeniami psychicznymi musi opierać się na ścisłej definicji zaburzenia psychicznego. Obecnie wyróżnia się 7 elementów na podstawie których możemy stwierdzić czy dane zachowanie jest patologiczne i wnioskować o zaburzeniu psychicznym, są to: cierpienie, trudność w przystosowaniu indywidualnym, nieracjonalność i dziwaczność, nieprzewidywalność i brak kontroli, rzadkość i niekonwencjonalność, dyskomfort obserwatora, naruszenie norm społecznych.